A palabra feitizo non está aquí por casualidade, non señor. Coouse voando en vasoiras, aparcou con descaro no meu teclado e díxome insolente: «escribe sobre min, escribe!».
Eu sempre pensei que a literatura tiña algo de maxia, pero non desa maxia de magos con capa brillante e fume sospeitoso, senón da maxia humilde, a das pequenas transformacións, a das aldeas, a dos lugares con encanto por si sós… como cando metes un calcetín gris na lavadora e sae rosa sen que ninguén o autorizara.
Un feitizo non cambia o mundo, pero pode cambiarche un día enteiro. Pode converter unha dor nunha dorciña manexable, como cando das un golpe no dedo maimiño e sobrevives. Pode facer que un recordo deixe de pinchar ou que unha emoción se acenda como unha lámpada LED de baixo consumo. Eu busco iso: non grandes revelacións tipo «descubrín o sentido da vida!», senón pequenas claridades, como atopar por fin as chaves que levabas na man.
O feitizo que eu coñezo fala e cura o amor, si, pero non do amor perfecto das películas onde ninguén súa, ninguén ronca e todo o mundo ten pestanas quilométricas. Fala do amor que doe, do que chega tarde, do que se perde polo camiño porque se entretiña mirando escaparates, do que se lembra máis do que se vive… ese amor que te deixa o corazón como un acordeón despois dunha verbena.
O feitizo tamén fala da soidade, pero non como castigo, senón como territorio propio, como un piso pequeno pero acolledor onde podes andar en calcetíns e ninguén te xulga. Ás veces estou mellor aí que en calquera compañía, sobre todo se a compañía mastiga forte.
E, por suposto, o meu feitizo fala da terra, de Galicia, que sempre está de pano de fondo, de protagonista ou de convidada sorpresa. Galicia é un sentimento máis, un feitizo máis, unha presenza que me acompaña incluso cando non a nomeo… como o cheiro a polbo que se che queda na roupa despois dunha boa «jartá», como di unha amiga sevillana cada vez que a levo ao O Sendeiro de Santiago de Compostela, onde serven un laminado á feira incomparable.
Pero non te esquezas do queixo de San Simón á prancha, remata sempre. (Cando chove por dentro) (Obra completa en galego) (1994-2026)
