Abrir un libro é como abrir o meu propio refuxio. Non preciso que ninguén me entenda. Abonda con que as páxinas me falen. Abrir un libro é entrar nun lugar onde o ruído baixa e a mente atopa sitio. Non fai falta dar explicacións nin buscar aprobación: cada páxina ofrece unha forma de compañía que non invade, só acompaña. A lectura ten esa rareza fermosa de converter o silencio en diálogo. Un libro non interrompe, non esixe, non xulga. Agarda. E cando un o abre, sempre hai algo disposto a falar na lingua exacta que precisabamos escoitar. Por iso ler non é só pasar os ollos por palabras. Ás veces é volver a un mesmo sen ter que dicilo en voz alta. É atopar un refuxio que cabe entre as mans e, ao mesmo tempo, dentro de nós. (Do libro Cando chove por dentro ou como mollar sen auga os sentimentos no blogue falogalego.com)
