Habita en min desde tempos pretéritos. Creo que nacín con ela. É a miña eterna compañeira. Con ela dialogo, con ela me inspiro, con ela amo e con ela morro por unha caricia sincera. Dinme que debo desfacerme dela como un neno rompe co seu pasado cando descobre que o enganaron. Pero non podo. Porque ela, sempre, regresa. (Do libro Cando chove por dentro ou como mollar sen auga os sentimentos no blogue falogalego.com) 

Si. Son un tipo normal. Dos que se namoran cando coñecen unha muller de encantos meigos, verbo ocupado e mirada enigmática. Dos que non saben dicir cando a outra persoa, neste caso ti, pide con clemencia un si posesivo e mordente. Dos que camiñan pola rúa como quen conversa en segredo coa terra. Dos que buscan a calor dunha man feminina mentres choran o último fracaso amoroso. Dos que abren a fiestra pola mañá para que a luz do día entre descalza e se deite con el. Dos que, mentres sosteñen unha cunca de café quente entre os seus dedos desamparados, confunden un bico cunha mentira. Si. Son deses. (Do libro Cando chove por dentro ou como mollar sen auga os sentimentos no blogue falogalego.com) 

Escribo en poemas en prosa porque é onde mellor me escoito. Non o fago por compromiso nin por necesidade pública, senón por un pracer íntimo, por esa sensación de recoñecemento que só aparece cando as palabras nacen no formato no que unha parte de min pensa, sente e lembra.

Escribo do mesmo xeito que leo: en silencio, sen présa, como quen conversa consigo mesmo sen agardar resposta. A lingua acompáñame nese espazo interior onde as emocións se gardan máis do que se expresan, non por falta de intensidade, senón por exceso de cautela.

Sempre fun unha persoa tímida. Non unha timidez de inseguridade constante, senón esa que observa antes de falar, que prefire o recuncho tranquilo á voz alta, que sente máis do que di. E o poema en prosa, para min, é ese recuncho: un lugar onde as palabras poden quedar, repousar, non marchar antes de tempo.

Moitas das que escribo non atoparon o momento axeitado para saír noutras formas. Ficaron dentro por medo a fracasar, a non ser comprendidas, a expoñer o que é profundamente persoal: a soidade, o amor contido, a frustración, a vergoña, a desolación.

O que escribo non nace dunha dor concreta, senón dunha acumulación lenta de sentimentos. Son emocións pequenas, cotiás, ás veces contraditorias, que se foron instalando co paso do tempo. E o poema en prosa permíteme nomealas sen romper o seu delicado equilibrio. (Do libro Cando chove por dentro ou como mollar sen auga os sentimentos no blogue falogalego.com) 

Nesta madrugada Santiago cheira moi ben. Cheira a bolboretas nocturnas nun camiño de estrelas e a primavera de augas singulares; cheira ao bautismo do sagrado incenso que percorre as rúas e a un vento fresco cheo de augas calmas. Como un artesán destro, a man deste vento pule o silencio das rúas cubertas de orballo, e a súa tea invisible de liño aromatiza o aire con cinzas case santificadas. Vetustas campás do ceo dobran sinfonías de pedra! Santiago, lévote sempre no meu pensamento, lévote na memoria ferida que saia continuamente a dor do meu sangrar. Santiago, son como un esmoleiro perdido de nostalxia que recolle neste lugar santo un ramo de gardenias e unha armadura de viva paz. Sempre Santiago no meu pesar. (Cando chove por dentro) (Obra completa en galego) (1994-2026)