A noite pousou mansa sobre nós. En poucos segundos aprendín o sabor da súa voz, coma quen proba por vez primeira un segredo gardado no fondo do inverno. Durante longos minutos xurei non esquecer a nostalxia delicada do noso encontro: esa maneira de quedarse o tempo suspendido entre dúas respiracións, ese rumor leve co que o silencio tamén fala. E mentres a cidade durmía, a noite —sosegada e fonda— foi tecendo arredor de nós unha memoria pequena e ardente, como se amar fose apenas isto: recoñecer nun instante a dozura triste do efémero. (Do libro Cando chove por dentro ou como mollar sen auga os sentimentos no blogue falogalego.com)
